🏆 Gimnastyka Mózgu Wg Dr Paula Dennisona

4. dr Paul E. Dennison najprawdopodobniej nigdy nie prowadził badań naukowych nad wpływem proponowanych przez niego ćwiczeń na procesy zachodzące w mózgu oraz na wyniki uczenia się. [ 15 ] W 2007 roku ukazują się kolejne prace krytyczne, w których gimnastyka mózgu® na podstawie danych z zakresu neuronauki jest określona w Podręcznik opisuje bardzo dokładnie 24 ćwiczenia z programu Gimnastyki Mózgu. Ćwiczenia są połączone w cztery grupy: 1).Ćwiczenia na przekraczanie linii środka - integrujące pracę prawej i lewej strony ciała oraz prawej i lewej półkuli 2).Ćwiczenia energetyzujace - integrujące układ limbiczny (emocje) z pracą ciała i mózgu Gimnastyka Mózgu. Kinezjologia Edukacyjna dr Paula Dennisona” Stopień II 3-4.10.2008 r. Tarnów "Analiza Zachowania w Pracy terapeutycznej z osobami autystycznymi" (Polskie Stowarzyszenie Terapii Behawioralnej) 25.01.2009r Kraków Zestaw ćwiczeń „Gimnastyki Mózgu”® stosowanych w terapii. Słowa kluczowe: ćwiczenia ruchowe, „Gimnastyka Mózgu”®, trudności w uczeniu się. 1. Wprowadzenie Kinezjologia Edukacyjna, to nowy kierunek w naukach humanistycznych o związkach ruchu ciała z organizacją i funkcjonowaniem mózgu, wykorzystujący elementy psychologii, w przypadku dzieci jak i dorosłych. Metoda Dennisona jest to metoda polegająca na stymulacji naturalnych mechanizmów rozwoju osobowości poprzez zestaw ćwiczeń ruchowych prowadzących do synchronizacji pracy mózgu. Ćwiczenia Gimnastyki Mózgu® pobudzają określone struktury mózgu, mechanizmy integracji myśli i ruchu, dzięki czemu wkład sensoryczny (czyli informacje z otoczenia przekazywane do mózgu za pomocą narządów zmysłu), integracja i asymilacja oraz działanie. Gimnastyka mózgu wspomaga każdy etap tego procesu poprzez pobudzenie układu umysł – ciało i przygotowuje go do uczenia się. Proste, integrujące ruchy, które skupiają Metoda tańca Butoh jako narzędzie choreoterapii 6 Gimnastyka Mózgu? Paula Dennisona - Podstawy Kinezjologii Edukacyjnej 7 Metoda Ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne st.1 8 Metoda Ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne st.2. Pt, 11-01-2013 Forum: Nauczycielki Przedszkola - Szkolenia: Choreo-,Teatro-,Bajkoterapia oraz inne Kinezjologia edukacyjna – gimnastyka mózgu wg Paula Dennisona – stopień I i II (40 godzin) wg PN-EN ISO 9001:2015-10 - edycja VIII/2021. Zabawy i zajęcia relaksacyjne, techniki polepszające pamięć według Paula Dennisona – twórcy kinezjologii edukacyjnej By Czytelnik Portalu Pedagogika Specjalna • Terapia pedagogiczna Paul Dennison (ur. 1941 Kalifornia) jest twórcą kinezjologii edukacyjnej, nazywanej gimnastyką mózgu. Gimnastyka Mózgu, czyli sposób na efektywną naukę By Pedagogika Specjalna - portal dla nauczycieli • Metody pracy , Terapia pedagogiczna „Ruch podstawą uczenia się” Paul i Gail Dennison We współczesnej szkole, w celu osiągnięcia określonych umiejętności szkolnych, wymaga się od dziecka ogromnej pracy umysłowej przy ctXd2O. Doktor Paul E. Dennison jest twórcą metody terapeutycznej znanej jako kinezjologia edukacyjna. Do odkrycia powiązań między sprawnością fizyczną a umysłową doprowadziły go studia nad jego własną chorobą. Dennison był dyslektykiem i to właśnie terapia dyslektyków była pierwszym rodzajem ćwiczeń, jakie opracował. Data dodania: 2012-01-02 Wyświetleń: 1481 Przedrukowań: 0 Głosy dodatnie: 4 Głosy ujemne: 0 WIEDZA Licencja: Creative Commons Pionierskie badania dr Paula Dennisona wykorzystują elementy psychologii rozwojowej, pedagogiki i jego podstawowej specjalizacji – filozofii. Jednak w odróżnieniu od wielu badaczy-teoretyków, on sam postawił na praktyczne działania terapeutyczne, odnosząc przy tym spore sukcesy. Doktor Dennison przez wiele lat prowadził badania w kalifornijskiej klinice Valley Remedial Group Center, której był ordynatorem. Powstał w ten sposób eksperymentalny program terapeutyczny, określany jako „gimnastyka mózgu”. Udział w zajęciach terapeutycznych sprawia, że pacjenci mają o wiele lepszą pamięć, szybciej się uczą, poprawia im się koordynacja ruchowa i refleks, wzrastają również umiejętności komunikacyjne. Terapia ta polegała na tym, że do konkretnych partii mózgu leczonej osoby, odpowiadających za rożne elementy psychiki – w tym również za pamięć i naukę – dobrał on odpowiednie ćwiczenia wykorzystujące przede wszystkim ruch ciała i jego koordynację z okiem, starając się jak najefektywniej stymulować umysł pacjenta do wytężonej pracy. Z pomocą wykwalifikowanych terapeutów, stosujących metodę kinezjologii edukacyjnej można poprawić swoją kondycję intelektualną, emocjonalną i fizyczną jednocześnie. Zadaniem terapeuty jest nie tylko odpowiednie dobranie ćwiczeń, ale również motywowanie pacjentów do dalszego rozwoju, dlatego też ważne jest kogo wybierzemy jako naszego terapeutę. Od niego bowiem zależy sukces naszej terapii. Licencja: Creative Commons Portal Downoteka "Nowe" forum Użytkownicy Statystyki Profil Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Zaloguj Zakątek 21 Strona Główna » Zakątkowe mądrości » Zakątek medyczny » Metody rehabilitacji » Gimnastyka mózgu wg Dennisona Poprzedni temat «» Następny temat Gimnastyka mózgu wg Dennisona Autor Wiadomość mammamika nawijaczmammamika Wiek: 45 Dołączyła: 28 Wrz 2007Posty: 1241Skąd: Sopot Wysłany: 2007-10-11, 12:01 Gimnastyka mózgu wg Dennisona To ja jeszcze dorzucę leżące ósemki (znak nieskończoności) Dennisona na usprawnienie połączeń między pólkulami. Na razie przetestowane na Mikołajku - od małego, jak wodziłam mu zabawkami przed oczkami to właśnie ósemkowo (zaczynamy od środka i w lewo, do góry), a teraz je rysujemy (tzn. ja trzymam rączkę młodego), bawimy się w słonia, który kręci trąbą (wyciągniętą ręką) ósemki, chodzimy po narysowanej kredą na chodniku, ja kręcę ósemki biodrami i nosem po suficie przed snem:) Dennison zaleca tez ruchy naprzemienne, czyli proste ćwiczenia prawa ręka - lewa noga. post został wydzielony z z tego wątku _________Kajetan z zD - 8 lat, Mikołaj lat 10 i ja - Karolina kabatka adminZałożyciel forum i Stowarzyszenia "Zakątek 21" Pomogła: 1 razWiek: 45 Dołączyła: 28 Wrz 2006Posty: 14639Skąd: Warszawa Wysłany: 2007-10-11, 19:35 Kinezjologia Edukacyjna Paul Dennison Gail Dennison “ Gimnastyka mózgu “ Doskonalenie umysłu (metoda pracy) Wspomagając dzieci i młodzież z problemami rozwojowymi, poznałam szereg metod pracy indywidualnej i grupowej, a ich wykorzystanie w sprawowaniu opieki psychologiczno – pedagogicznej wzbogaciło wychowawczą i korekcyjną działalność naszej szkoły. Wśród wielu programów edukacyjnych szczególne miejsce pragnę przypisać Kinezjologii Edukacyjnej zwanej „ Gimnastyką mózgu „. Wykorzystując szerzej na zajęciach korekcyjno – kompensacyjnych Kinezjologię Edukacyjną chcę podzielić się spostrzeżeniami i doświadczeniami w celu zwrócenia uwagi na skuteczność tej metody w pokonywaniu trudności szkolnych i poprawie wyników w nauce. Kinezjologia Edukacyjna opiera się na podstawach neurofizjologii i jest metodą holistyczną wspomagania procesów uczenia się i nauczania. Twórcą Kinezjologii Edukacyjnej jest Paul Dennison – pedagog, doktor psychologii na Uniwersytecie Kalifornijskim. W Polsce metoda ta zatwierdzona przez MEN jako metoda korygowania dysharmonii rozwojowych u dzieci i młodzieży. Jak dzieła Kinezjologia Edukacyjna ? Kinezjologia Edukacyjna jest nauką o ściśle określonych działaniach i ćwiczeniach psychomotorycznych, które: uaktywniają system nerwowy, przywracają integrację obydwu półkul mózgu, rozładowują napięcia wywołane stresem i podnoszą energię. Myślenie i uczenie się jest złożonym procesem całego ciała i mózgu, które oddziałują na siebie w sposób nierozerwalny. Wzrostowi fizycznemu dziecka towarzyszy wzrost możliwości intelektualnych, ponieważ uczenie to tworzenie, rozwój i nieustanne przeobrażenie sieci połączeń nerwowych od okresu noworodkowego przez całe życie. W dużym stopniu jest to uzależnione od ruchu fizycznego od narodzin aż do starości. Aby mózg mógł efektownie pracować, potrzebna jest odpowiednia ilość tlenu. Wiadomo, że mózg przesyła do mięśnia określony sygnał, powodujący jego skurcz i w efekcie ruch, który jest dyspozycją mózgu. Kinezjologia Edukacyjna zakłada, że ciało i umysł działają na siebie wzajemnie. Kinezjologia Edukacyjna proponuje dla każdego z tych wymiarów sekwencje ćwiczeń wspierających naturalny proces uczenia się, który nazywa się równoważeniem. Podczas systematycznych ćwiczeń zwiększa się liczba komórek nerwowych, tworzą się połączenia i całe sieci nerwowe, które stale uaktywniane, pokrywają się coraz to grubszą mieliną przyspieszając prędkość transmisji impulsów w obrębie mózgu. Prowadzi to do skrócenia czasu uczenia się oraz w efekcie poprawy: zapamiętania, czytania, twórczego myślenia i rysowania, sprawności ruchowej oraz ogólnego podwyższenia umiejętności szkolnych u dzieci, których trudności wynikały z nabytych lub wrodzonych wad i dysharmonii rozwojowych. Równocześnie można nakierować na konkretny cel, który osiągany przez dobór właściwych ćwiczeń. Celem może być np. usprawnienie ruchu, poprawa widzenia, słuchania, czytania, bezbłędnego pisania, lepsza organizacja działań, zrównoważenie energii, poprawa komunikacji, rozwój zdolności artystycznych, pozytywne myślenie w określonej sytuacji itp. Ćwiczenia służą do pobudzenia wskazanych wymiarów inteligencji i są podzielone na grupy: przekraczające linię środkową, pogłębiające, wydłużające ( odblokowujące odruch obrony ścięgien ), energetyzujące. Gimnastyka mózgu pozwala zaktywizować dotychczas nie znane i pomijane sfery intelektu, dzięki czemu w procesie uczenia się włączony jest cały mózg. Nauka staje się wówczas przyjemnym, samomotywującym przeżyciem. Niektóre przyczyny dysleksji. Każde dziecko ma naturalną zdolność przystosowania się do otoczenia, chętnie wchłania duże ilości informacji, które wykorzystuje w działaniu. Jego umysł jest otwarty i przygotowany do uczenia się i eksperymentowania, wystarczy pozostawić mu swobodę w działaniu. Przeszkodą w utrwaleniu tego stanu jest stres, który pojawia się, kiedy zaczynamy stawiać mu nadmierne wymagania: nakazy, zakazy i przymus. Powtarzalność tych sytuacji sprawia, że umysł dziecka przestaje być zintegrowany, zaczynają się kłopoty z nauką, a czasem także problemy w zachowaniu, łącznie z wycofywaniem się i upośledzeniem emocjonalnym. Często rodzice próbują pomóc dziecku poprzez nadmierną stymulację. Wymagania są stawiane powyżej możliwości rozwojowych, powodują dyskoordynację, wywołują efekt kompensacji. Kompensacja prowadzi do widocznych problemach na poziomie: oczu, kręgosłupa, sztywnych mięśni i homolaterności ( dominacji jednej półkuli mózgu ). Stres osłabia system immunologiczny, czyniąc dziecko podatnym na infekcje ucha środkowego, astmę, alergię, napady epileptyczne. Hamuje też prawidłowy rozwój półkuli lewej – w zakresie mowy. Dziecko ma trudności w rozróżnianiu dźwięków, słów i zadań. Nieudane próby zrozumienia języka powodują zniechęcenie, a słyszenie, mówienie i czytanie staje się trudne. Omówiona metoda niweluje nie tylko skutki dysfunkcji, ale redukuje przyczyny – mikrouszkodzenia mózgu. Może stanowić uzupełnienie dotychczasowej pracy korekcyjno – wychowawczej i terapeutycznej wśród dzieci i dorosłych. Ćwiczenia te, zostały stworzone aby zarazem stymulować ( wymiar lateralizacji ), wyzwalać ( wymiar koncentracji ), oraz relaksować ( wymiar stabilności ), a kierowane są głównie do uczniów mających problemy z nauką. Ich głównym zadaniem jest usunięcie blokad, które są przyczyną niepowodzeń. LATERALIZACJA – jest to zdolność przekraczania linii środka, pracy w polu środkowym i przebiegu linijnego, symbolicznego, literowego kodu, od lewej strony do prawej lub od lewej do lewej, co stanowi podstawę powodzenia w procesie nauczania szkolnego. Niemożność przekroczenia linii środka utrudnia proces uczenia, jest też przyczyną zaburzeń takich jak dysleksja. KONCENTRACJA - jest umiejetnością wzajemnej współpracy ( przekraczania linii środka ) pomiędzy płatami: czołowym i potylicznym. Niekontrolowane odruchy są często skutkiem obawy przed podjęciem ryzyka koniecznego do wyrażania swoich myśli, do wzięcia udziału w sposób aktywny, w procesie uczenia. Dzieci nie potrafiące skoncentrować swojej uwagi, odbierane są jako „ nieuważające, niezdolne do pojmowania „ , „ opóźnione „ lub też „ nadpobudliwe” . niektórzy uczniowie starają się bardzo ponad siły, co jednak nie przynosi oczekiwanych skutków. STABILNOŚĆ - jest to zdolność przekraczania linii oddzielającej części mózgu odpowiedzialnych za nasze emocje i abstrakcyjne myślenie. Niezdolność do gromadzenia, łączenia w logiczną całość, wcześniej uzyskanych wyników jest skutkiem irracjonalnym strachu, uchylania się od odpowiedzi, braku umiejętności wyrażania emocji. Ćwiczenia relaksujące przygotowują ucznia do „ sprzedawania swojej wiedzy „ bez towarzyszących do tej pory negatywnych, blokujących emocji. LATERALIZACJA - ćwiczenia na przekroczenie linii środkowej ĆWICZENIA NAPRZEMIENNE Cel i opis ćwiczenia: Ruch polega na równoczesnym wymachu ręką i przeciwną do niej nogą. W ten sposób uaktywniamy obie półkule mózgu do równoczesnej pracy. Stanowią także doskonałą rozgrzewkę przed dalszą gimnastyką. Sposób wykonania: Aby przygotować zarówno ciało jak i umysł, wykonaj ćwiczenie z grupy energetyzujących: „ woda „ i „ punkty na myślenie „ . · Dokonaj na przemian rękoma przeciwległych kolan. · Przeciwległe ręka i noga poruszają się jednocześnie. Modyfikacje: · Wykorzystując wszystkie możliwe kierunki poruszaj rękoma w szybkim tempie, z dużą energią. · Sięgaj ręką, za plecami do przeciwległej stopy. · Następnie zwolnij tempo wyciągając rękę do nogi, jak najdalej jesteś w stanie. · Ćwicz w rytm muzyki. · W przerwach, ćwicz podskoki ( podskoki naprzemienne są szczególnie pomocne dla wzmocnienia stabilności oraz łagodzenia stresu ). · Ćwiczenia te możesz z równym powodzeniem wykonywać w pozycji siedzącej poruszając jednocześnie ręką i nogą. Oddziaływanie na umysł: · Wzrokowe, słuchowe, kinestetyczne przekroczenie środkowej koordynacji pracy rąk, zręczności. · Ćwiczenia lewego i prawego oka. · Usprawnienie narządu wzroku ( lateralizacja wzroku ). Poprawa umiejętności szkolnych: · Wymowa. · Pisownia. · Umiejętność słuchania. · Czytanie i rozumienie. LENIWE ÓSEMKI Cel i opis ćwiczenia: Leniwe ósemki koordynują prawe i lewe mózgowe ośrodki wzroku, umożliwiając przekroczenie linii środkowej bez jakichkolwiek zaburzeń. Wykonując te ćwiczenia zakreślamy ręką kształt ósemek, tak iż punkt przecięcia linii oddziela od siebie prawy i lewy obszar pola widzenia. Należy zachować ciągłość ćwiczenia nie przekraczając linii. Sposób wykonania: · Znak ósemki zakreśl tak, aby punkt linii znajdował się na wysokości twojego wzroku. · Obierz jak najwygodniejszą dla siebie pozycję, dostosowując szerokość i wysokość rysunku do swoich możliwości. · Na początku uaktywnij prawą półkulę mózgu. Ćwiczenie więc należy rozpocząć lewą ręką. · Zacząć możesz w którymkolwiek punkcie. Ważne jest, żeby ręka poruszała się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara: w górę i dookoła zataczając pętlę. Następnie z punktu znajdującego się na wysokości pasa, tym razem zgodnie z ruchem wskazówek zegara, zakreśl ( w górę i dookoła ) wracając do punktu przecięcia linii ósemki. · Ćwiczenie powtórz co najmniej trzy razy. Modyfikacje: · Wychowawca może pomóc dziecku, podpowiadając kolejność wykonywanych czynności. · Kierując wzrok, początkowo na pole lewej pętli ósemki, a następnie prawej, uczysz się odróżnić strony. · Jeżeli dziecko nie jest w stanie wyobrazić sobie kształtu ósemki, nauczyciel może poprowadzić jego ręką zaznaczając tor ruchu na kartce papieru lub na tablicy. · Wodząc wzrokiem za ręką zwróć uwagę na pracę głowy. Poruszaj się wolno, starając się nie napinać mięśni karku i szyi. Poprawa umiejętności szkolnych: · Proces uczenia ( wodzenie oczami od lewej do prawej strony ). · Kodowanie i odszyfrowywanie informacji pisemnej. · Czytanie i rozumienie ( skojarzenia pamięci długotrwałej ) . · Zdolność odpoczynku mięśni oka podczas czytania. RYSOWANIE OBURĄCZ Cel i opis ćwiczenia: Rysowanie obydwiema rękami poprawia orientację w przestrzeni, zdolność określania kierunków w odniesieniu do ciała. Uczeń nie posiadający zmysłu orientacji, powinien raczej skupić się na kierunkach rysunku ( góra, dół, zewnątrz, do wewnątrz ), niż na kształcie. Kłopoty z wykonaniem tego ćwiczenia mogą mieć dzieci o słabych mięśniach ramion i barków. Aby im pomóc, wychowawca prowadzi rękę ucznia wykonując kilka prostych ruchów. Poprzez cały czas należy przypominać, iż najlepszym punktem odniesienia jest oś naszego ciała. Dopiero kiedy wykonane rysunki utworzą swoje lustrzane odbicie, co wymaga dokładnego skoordynowania równoczesnej pracy obu rąk, uczeń może rozpocząć samodzielne ćwiczenie. Sposób wykonania: · Rozpoczynaj od dowolnego tzw. „ bazgrania „ obydwiema rękoma naraz. · Należy unikać jakiejkolwiek krytyki. Kładź więc nacisk na sam proces rysowania, a nie na rysunki. · Zachęcaj ucznia do poruszania głową i oczyma, nie dopuść do napięcia, usztywnienia ciała. · Rysunki nie muszą mieć określonego, zamierzonego kształtu. Najlepsze bowiem będą przypadkowe „ bazgroły „ . Modyfikacje: · Zaleca się stosowanie różnych wielkości zarysowanego obszaru, od bardzo małych, do dużych. · Wykorzystaj „ rysowanie oburącz „ jako zwykłe ćwiczenie ruchowe, zakreślając pewne kształty w powietrzu. · Dorysuj poszczególnymi palcami do kciuka. · Rysuj wyimaginowane przedmioty za pomocą ramion, łokci, nadgarstków, a także kolan i stóp ( to złagodzi napięcie ). Poprawa umiejętności szkolnych: · Rozróżnianie kierunków. · Kodowanie i odszyfrowywanie pisma. · Poprawne pisanie. · Poprawna wymowa. · Matematyka. ĆWICZENIA ENERGETYZUJĄCE Zespół tych ćwiczeń ma na celu ułatwienie przepływu energii elektromagnetycznej przez ludzkie ciało. Pomagają one przywrócić prawidłowe połączenia neuronalne pomiędzy ciałem a mózgiem. Krążenia we wszystkich kierunkach: od lewej do prawej, od głowy do stóp, stóp do głowy, od tyłu do przodu i vice versa, wzmacniają i podtrzymują poczucie lateralizacji, stabilności, skupienia naszej świadomości, umiejscowienia w przestrzeni kosmicznej i relacji pomiędzy nami i otoczeniem. Ciało ludzkie stanowi niezwykle skomplikowany system elektryczny. Bowiem wzrokowe, słuchowe, czuciowe zmysły oraz energia kinestyczna są niczym innym, jak zmieniającymi się elektrycznymi sygnałami przewodzącymi za pomocą włókien nerwowych. Cały system narwowy polega na tych malutkich, elektrycznych przewodnikach. WODA Cel i opis ćwiczenia: Woda jest doskonałym przewodnikiem energii elektrycznej. Ludzkie ciało składa się w 2/3 części z wody, tj. 70 % . wszystkie procesy zarówno elektryczne, jak i chemiczne, zachodzące w mózgu i centralnym systemie nerwowym zależne od dobrego przewodnictwa elektrycznego. Warunek ten jest konieczny dla prawidłowego przekazu informacji pomiędzy mózgiem a organami czuciowymi. Sposób wykonania: · Prawidłowo odżywione, z odpowiednią ilością wody zawartej w posiłku, nasze ciało będzie dostatecznie uwolnione, co pozwoli na pełne jego zrelaksowanie. · Woda jest podstawowym składnikiem, potrzebnym dla funkcjonowania układu limfatycznego ( odżywienie komórek i usuwanie zbędnego „ pokarmu „ oraz toksyn. · Najlepsze wchłanianie wody do organizmu odbywa się w temperaturze pokojowej. · Pokarm typu: warzywa, owoce zawiera wodę, pomaga więc dotrzeć cząsteczkom wody do jelit. Oddziaływanie na umysł: · Sprawny przebieg elektrycznych, chemicznych reakcji w mózgu i całym systemie nerwowym. · Efektywne powtarzanie, przechowywanie zdobytych informacji. Poprawa umiejętności szkolnych: · Poprawa wszelkich szkolnych umiejętności. · Szczególnie przydatne przed klasówką lub w okresie silnego stresu. · Praca z wykorzystaniem elektrycznego sprzętu typu: maszyna do pisania, komputer, telewizor. Zmiany w zachowaniu lub postawie: · Wzrost koncentracji ( złagodzenie zmęczenia umysłowego ). · Wysoki poziom energii. · Popraw koordynacji umysłowej i fizycznej. · Umiejętność komunikowania się oraz przystosowania do otoczenia. Geneza ćwiczenia: Dr Dennison zauważył, że ludzie pijący w ciągu dnia wodę butelkową, wydają się bardziej raźni, mniej zmęczeni. Obliczanie ilości wody do wagi ciała. LICZBA SZKLANEK = WAGA CIAŁA ( kg ) : 11 Przykład 65 kg : 11 = 66 czyli osoba o wadze 65 kg potrzebuje dziennie około 6 szklanek wody. źródełko _Monika, mama anielskiego Kubuli z zD (ur. - zm. , Ninki (ur. r.) i Lilki (ur. r.) mammamika nawijaczmammamika Wiek: 45 Dołączyła: 28 Wrz 2007Posty: 1241Skąd: Sopot Wysłany: 2007-10-12, 14:49 Właśnie, woda! Przypomniałaś mi Kabatka, że na warsztatach prowadzonych ta metodą cały czas ją piliśmy:) Jeszcze jeden link: _Kajetan z zD - 8 lat, Mikołaj lat 10 i ja - Karolina groszek junior admin Pomogła: 13 razyWiek: 59 Dołączyła: 11 Gru 2006Posty: 14048Skąd: Warszawa Wysłany: 2007-10-12, 16:53 W książeczkach dla dzieci są pozycje o których piszecie tj książki Dennisonów i można je kupić w księgarni i w wyszukiwarce wpiszcie Dennison _Dzieci ponadPółwiecznego groszka Marysia 35 Maciek i Kasia po 33 Marcin 30 Małgosia 28 Mateusz 24, Maksymilian 17lat ( Johana milczek Dołączył: 12 Mar 2008Posty: 6 Wysłany: 2008-03-12, 16:44 Komitet Neurobiologii Polskiej Akademii Nauk Warszawa, 20 10 2006 Ul. Pasteura 3, 02-093 Warszawa Opinia dotycząca podstaw naukowych metody „Kinezjologii Edukacyjnej” oraz konsekwencji jej stosowania Wstęp „Kinezjologia edukacyjna” zwana potocznie „metodą Dennisona”, jest szeroko rozpowszechniona w Polsce w środowiskach związanych z procesem edukacyjnym oraz tych, które zajmują się terapią dzieci wykazujących różnorodne deficyty rozwojowe. Powstała cała sieć kursów, które przygotowują licznych, odpowiednio przeszkolonych terapeutów, co przekłada się na szerokie praktyczne stosowanie tej metody. Zgodnie z zaleceniami jej twórcy, kinezjologia edukacyjna jest stosowana w terapii bardzo zróżnicowanych zaburzeń, poczynając od zaburzeń ruchowych, poprzez zaburzenia uwagi do trudności w nauce czytania i pisania. Niestety, niektórzy polscy psycholodzy oraz pracownicy placówek edukacyjnych zalecają tę metodę, uwiarygodniając tym samym nie tylko jej skuteczność, ale i założenia. Powoływanie się na nią można znaleźć w materiałach bezpłatnie dostarczanych poradniom psychologiczno-pedagogicznym przez Polskie Towarzystwo Dysleksji („Jestem rodzicem dziecka z dysleksją, s. 15”), a na założeniach tej metody oparte są niektóre programy nauczania zatwierdzone przez MEN (np. „Mój kuferek”). Weszła ona również w zakres nauczania różnych kierunków studiów podyplomowych dla nauczycieli i terapeutów. Pojawiła się też na kierunkach psychologicznych i to w szacownych uczelniach (np. na UJ). Liczne szkoły, w tym szkoły państwowe zatrudniają na etatach osoby pracujące z dziećmi metodą Dennisona. Problem jest więc poważny, ze względu na szeroki zasięg oddziaływań metody, której podstawy naukowe są bardzo kontrowersyjne. Ocena założeń teoretycznych „kinezjologii edukacyjnej” Twórca metody Paul E. Dennison twierdzi, że opiera się ona na współczesnych odkryciach naukowych dotyczących specjalizacji funkcjonalnej półkul mózgowych człowieka oraz wiedzy dotyczącej prawidłowości rozwojowych. Podstawowym założeniem jest to, że ludzie dzielą się na „zintegrowanych, heterolateralnych” i „niezintegrowanych, homolateralnych”. „Osoba ograniczona jest do myślenia . Ma dostęp tylko do jednej półkuli w danym momencie, musi jedną półkulę za każdym razem, gdy chce użyć drugiej w inny sposób”. Osoba „ma dostęp do prawej i lewej półkuli jednocześnie. Dzięki temu dostępowi może posługiwać się jednocześnie obojgiem oczu, uszu i obiema stronami ciała”. Powyższe stwierdzenia nie znajdują potwierdzenia we współczesnej wiedzy dotyczącej asymetrii mózgowej. Nawiązują one do nagłaśnianych przez popularne czasopisma idei, że ludzi można podzielić na tzw. „lewopółkulowców” i „prawopółkulowców”, czyli takich, którzy opierają się bądź na swojej lewej lub prawej półkuli. Brak jest dowodów potwierdzających tego rodzaju tezy. Każdy człowiek używa obu półkul a różne strategie działania preferowane przez indywidualne osoby niewiele mają wspólnego z niesymetryczną aktywacją półkul, nie mówiąc już o niemożliwym fizjologicznie w normalnych warunkach „wyłączeniu” jednej z nich. Fałszywa jest też teza, że na to, by używać jednocześnie obu oczu potrzebna jest aktywacja obu półkul. Wbrew temu co twierdzi Dennison wcale nie jest tak, że lewa półkula uzyskuje informacje z prawego oka a prawa z lewego. Przebieg dróg wzrokowych jest znacznie bardziej złożony: drogi biegnące z przynosowych części siatkówek są rzeczywiście skrzyżowane ale drogi z części przyskroniowych nie. W rezultacie informacja z lewego pola widzenia (a nie oka!) trafia do prawej półkuli, a z prawego pola - do lewej. Absurdalne jest też stwierdzenie, że istnieje coś takiego jak oko lub ucho „syntetyczno-obrazowe” (lewe) lub „analityczno-językowe” (prawe), które osoby mogą „wyłączać” i w ten sposób działać w oparciu o prawą lub lewą półkulę. U podstawy rozumowania Dennisona leży też założenie o specjalizaji półkulowej, która polega na tym, że jedna lub druga półkula ma wyłączność na wykonywanie określonych funkcji. Liczne badania dowodzą jednakże, że specjalizacja półkulowa ma jedynie względny charakter i każda z półkul posiada w znacznym stopniu zdolności przypisywane półkuli przeciwnej. Dotyczy to nawet funkcji językowych. Nieprawdziwe, a nawet nonsensowne jest też stwierdzenie, że półkula prawa jest półkulą „odruchową”, „recepcyjną”, i że „odbiera informacje w sposób bierny, bez oceniania”, zaś półkula lewa jest półkulą „starającą się”, „ekspresyjną”, która „zawiera Obszar-Punkt Ogólnej Integracji (blisko punktu Broca), gdzie proces uczenia się dobiega końca i następuje zrozumienie”. Jest wiele dowodów na to, ze prawa półkula posiada zdolność oceniania i rozumienia sytuacji, a nawet rozumienia sensu wypowiedzi czy pisanych słów a „obszar” o którym pisze Dennison nie jest wcale jakimś centrum integrującym wszystkie funkcje mózgowe lecz obszarem ściśle związanym z procesami mowy. Zdaniem Dennisona wzorzec dominacji jednostki „wyraża się poprzez dominujące oko, ucho, rękę i półkulę mózgową”. Osoby z profilem dominacji mieszanym np. z prawostronną dominacją dla ręki i lewostronną dla oka, „tworzą populację dyslektyków”. Odnajdujemy tu stare idee Ortona z lat 20. którego zasługi dla rozumienia mechanizmów różnych rozwojowych zaburzeń są niepodważalne, ale teza upatrująca przyczyn dysleksji w tzw. skrzyżowanej lateralizacji nie znalazła potwierdzenia w późniejszych badaniach naukowych. Znanych jest obecnie cały szereg nieprawidłowości funkcjonowania mózgu stanowiących podstawę zaburzeń dyslektycznych. Ćwiczenia, jakie proponuje kinezjologia edukacyjna wywodzą się z założenia, że pełniejszy przepływ informacji pomiędzy półkulami, czy też ich ściślejsza współpraca, prowadzi wprost do lepszego funkcjonowania człowieka. Taka teza również jest wątpliwa. Nie ma w literaturze naukowej żadnych dowodów na to, że generalnie w realizacji każdej funkcji korzystne jest, by półkule mózgowe ze sobą jak najściślej współpracowały. Wręcz przeciwnie, funkcje o wysokim stopniu złożoności, które wymagają bardzo dużej precyzji i szybkiego następstwa czasowego poszczególnych elementów, jak to ma miejsce np. w przypadku funkcji mowy, są kierowane przez ośrodki znajdujące się w jednej półkuli (na ogół półkuli dominującej), właśnie dlatego, że „uzgadnianie” przez dwie półkule decyzji opóźniało by znacznie wykonanie tych funkcji i zwiększało prawdopodobieństwo popełnienia błędu. Nie jest więc wcale tak, że zawsze „współpraca” między półkulami przynosi korzystne efekty. Naukowcy wyrażają pogląd, że lateralizacja w mózgu procesów mowy została ewolucyjnie utrwalona właśnie dlatego, by uniknąć takich negatywnych skutków współpracy. Idee Dennisona opierają się na założeniu, że ruchy jednostronne np. lewej lub prawej ręki nie są korzystne, gdyż stymulują tylko jedna półkulę i nie sprzyjają integracji półkulowej, co odbija się niekorzystnie na szerokiej gamie procesów myślenia i percepcji. Korzystne są, zaś ruchy przekraczające linię środkową ciała jako te, które „uaktywniają nie tylko mechanizmy integracji ale również zwiększają szybkość przekazywania informacji, umożliwiają swobodny rozwój funkcji psychofizycznych, zapewniają optymalna pracę układu nerwowego, a także łatwość i spontaniczność uczenia się” . Badania pokazują, jednakże, że ćwiczenia jednej ręki, wcale nie oznaczają, że ćwiczymy i usprawniamy tylko jedną półkulę. Pomimo istnienia bezpośrednich połączeń prawej ręki z lewą półkulą i lewej ręki z prawą, niemal każdy ruch (nie wyłączając nawet ruchów ograniczonych do palców jednej ręki) wywołuje pobudzenie w obu półkulach. Przypuszcza się, że w dużym stopniu odpowiedzialne za ten efekt są masywne połączenia pomiędzy półkulami, z których największe to spoidło wielkie mózgu. To, w jakim stopniu obie półkule są zaangażowane w kontrolę danego ruchu zależy przede wszystkim od tego, jak złożony jest ten ruch, jakie części kończyny (dystalne czy proksymalne) są poruszane, a niekoniecznie od tego, czy wykonując go przekraczamy, czy też nie, linię środkową ciała. Pewną rolę odgrywa również to, czy ruch wykonywany jest przez rękę dominującą czy niedominującą (w przypadku ręki niedominującej kontrola mózgowa jest bardziej bilateralna). W jeszcze większym stopniu teza ta odnosi się do wielu funkcji, w których specjalizują się półkule mózgowe. Np. z faktu, że prawa półkula specjalizuje się w funkcjach wzrokowo-przestrzennych wcale nie wynika, że ćwicząc te funkcje ćwiczymy prawą półkulę i zaniedbujemy lewą. Ten fałszywy wniosek jest niestety często powtarzany w popularnych publikacjach. Ogólnie, różne odniesienia jakie Dennison czyni do funkcjonowania mózgu są w wielu miejscach pozbawione sensu, z punktu widzenia nauk o układzie nerwowym. Oto jeden z przykładów, jakich wiele zawierają materiały dotyczące kinezjologii stosowanej. W publikacji „Gimnastyka mózgu” (2005) czytamy: „ćwiczenia Gimnastyki Mózgu.... powodują rozluźnienie tylnych partii mózgu odpowiedzialnych za mechanizmy obronne i przetrwania oraz aktywizują nerwową transmisję w górne partie mózgu, odpowiedzialnych za strategie poszukiwania, odkrywania i podejmowania nowych wyborów”. Niemal każdy człon tego zdania jest fałszywy, używa terminologii nie mającej nic wspólnego z nauką i w sumie nie ma żadnego odniesienia do tego, jak mózg funkcjonuje. Wprowadzanie do masowego obiegu tego typu tekstów jest więc szkodliwe również i z punktu widzenia szeroko rozumianej dydaktyki. Powyżej przytoczyłam tylko przykłady fałszywych tez, jakich mnóstwo jest w tekstach opisujących metodę Dennisona. Problem niestety nie ogranicza się tylko do fałszywości założeń, na jakich opiera się ta metoda. Ocena procedur diagnostycznych i terapeutycznych zalecanych przez „kinezjologię edukacyjną”oraz ich interpretacji Jednym z istotnych elementów metody Dennisona jest tzw. test mięśniowy, który polega na spychaniu w dół przez badacza wyciągniętej ręki osoby badanej. Wg. założeń kinezjologii edukacyjnej, im łatwiej da się to uczynić, tym bardziej osoba ta opiera się na działaniu „starającej się, świadomej” lewej półkuli, natomiast tzw. „silny test mięśniowy” oznacza, że albo „odruchowa” półkula albo obie półkule mózgu są „włączone” co powoduje, że „energia przepływa bez zahamowań od ruchowych ośrodków mózgowych do mięśni”. Wg. autora „świadoma kontrola to , więc nigdy nie jest tak silna jak kontrola automatyczna, a żadna z nich nie jest tak dobra jak lub siła zintegrowanego mózgu”. W kinezjologii edukacyjnej wykonywanie tego testu stanowi podstawę diagnozy dotyczącej zarówno profilu dominacji u danej osoby, jak też skuteczności przeprowadzanych ćwiczeń. Należy zauważyć, że opisany wyżej sposób oceny czy „mięsień jest silny” nie opiera się o żaden obiektywny pomiar lecz o subiektywne poczucie badającego. Po drugie, nie ma podstaw by twierdzić, że dominacja mózgowa (w rozumieniu takim, jakie leży u podstawy koncepcji Dennisona tj. nie sprowadzającym się do kontroli dominującej ręki) przekłada się na różnice w napięciu mięśni. Dennison dowodzi, że dzięki stosowaniu zalecanych przez niego zestawów ćwiczeń ruchowych i energetycznych można wpływać na poprawę różnych funkcji poznawczych, ruchowych oraz emocjonalnych i w konsekwencji na szeroko rozumiane procesy myślenia, uczenia się i pamięci. Jak dowodzi autor, proponowane procedury terapeutyczne mają być „szczególnie efektywne w pracy z dziećmi z dysleksją i z dysgrafią, u których brak współpracy półkulowej prowadzi do trudności w uczeniu się. Lektura opisów konkretnych ćwiczeń proponowanych przez Dennisona, a zwłaszcza opis dobroczynnych skutków owych ćwiczeń wskazuje, że mamy tu do czynienia z zestawianiem ze sobą przyczyn i skutków, których nie da się ze sobą połączyć w oparciu o wiedzę neurofizjologiczną i psychologiczną. Autor twierdzi np., że zginanie stopy „włącza półkulę językową”, pomagając w znajdowaniu odpowiednich słów. Ćwiczenie to ma również wyrabiać „nawyki twórczego pisania”. Twierdzenie, że np. ćwiczenie ruchów naprzemiennych prowadzi do „poprawy wzroku i słuchu”, albo że kreślenie tzw. „leniwych ósemek” do poprawy percepcji głębi lub poprawy czytania ze zrozumieniem jest pozbawione podstaw naukowych. Należy podkreślić, że przytoczone tu przykłady nie stanowią wyjątku, lecz są egzemplifikacją typowego sposobu dowodzenia pozytywnych skutków proponowanych ćwiczeń. Jeszcze większe zastrzeżenia budzą tezy odnoszące się do bezpośredniego wpływu ćwiczeń „energetyzujacych” i „podnoszących pozytywne nastawienie” na ogólną poprawę uczenia się, pamięci, koncentracji i generalnie jakości funkcjonowania oraz sfery „duchowej”. Przykładem tego typu ćwiczeń jest np. masowanie tzw. „punktów na myślenie” przy jednoczesnym ułożeniu drugiej ręki na pępku. Trudno dociec na jakich danych naukowych opierają się tego typu zalecenia. Ocena naukowych dokonań autora metody Dennisona Można by oczekiwać, że skoro metoda dr Dennisona opiera się na naukowej wiedzy dotyczącej funkcjonowania mózgu, jego prace naukowe powinny do tych zagadnień nawiązywać. Przeszukanie internetowych baz danych ( Medline i Pubmed) zawierających informacje o publikacjach naukowych z dziedziny badań nad mózgiem nie wykazały istnienia ani jednej takiej publikacji autorstwa dr. Paula E. Dennisona. Na tej podstawie można z dużym prawdopodobieństwem twierdzić, że dr Dennison, jeżeli w ogóle publikował prace w czasopismach naukowych, to nie były to czasopisma zajmujące się zagadnieniami funkcjonowania układu nerwowego oraz psychologii uczenia się (wszystkie te czasopisma są indeksowane w wyżej wymienionych bazach, oczywiście pod warunkiem, że prezentują odpowiedni poziom naukowy). Wynika z tego, że nie prowadził on badań naukowych sprawdzających tezy, na których oparte są publikacje dotyczące kinezjologii edukacyjnej. Niektóre rysunki, jak np. rys na str. 28 „Gimnastyki mózgu” wskazują, że sporządzający je autor nie posiada podstawowej wiedzy na temat budowy mózgu i organizacji w nim funkcji psychicznych. Ocena skuteczności metody Pomimo zastrzeżeń dotyczących podstaw naukowych metody Dennisona można, mimo wszystko, postawić zasadne pytanie o skuteczność tych metod. Niektóre ze stosowanych ćwiczeń ruchowych, zwłaszcza ćwiczenia na przekraczanie linii środkowej ciała, mogą oczywiście przynosić pewne pozytywne efekty. Generalnie, ćwiczenia ruchowe (takie jak w metodzie Dennisona oraz w różnych innych programach aktywizacji ruchowej), poświęcanie uwagi dziecku oraz fakt jego uczestnictwa w interakcjach z grupą innych dzieci, poddawanych podobnym procedurom terapeutycznym, mają swoje pozytywne konsekwencje dla ogólnej sprawności i uaktywnienia dziecka, jak też i dla jego ogólnego stanu psychicznego. W tym sensie przynajmniej niektóre ćwiczenia nie tylko można bezpiecznie stosować, ale nawet można spodziewać się uogólnionych pozytywnych efektów (choć zapewne nie spektakularnych). Wspomniane wyżej bazy publikacji naukowych przeszukiwane pod hasłem „educational kinesiology” wykazują 3 prace na ten temat. Wszystkie dotyczą skuteczności niektórych ćwiczeń ruchowych i zostały opublikowane 12-18 lat temu. Najprawdopodobniej są to jedyne prace, gdyż tylko na nie powołuje się również autor kinezjologii edukacyjnej. Badania te wykazały pozytywny, aczkolwiek niewielki bo sięgający wartości 1-6%, wpływ ćwiczeń ruchowych na czasy reakcji, statyczną równowagę oraz funkcje percepcyjno-motoryczne. Tylko jedna z publikacji odnosiła się również do zdolności szkolnych i nie wykazała pozytywnego związku tych funkcji z ćwiczeniami. TO ZNACZY DOWIEDZIONO, ŻE TEGO RODZAJU TRENING NIE POLEPSZA UCZENIA SIĘ. W żadnej z tych publikacji nie porównywano efektów ćwiczeń Dennisona z jakimiś innymi ćwiczeniami ruchowymi. Z badań tych wynika więc, że rzeczywiście ćwiczenia te mogą przynosić pewne pozytywne skutki, jednakże są one ograniczone do sfery ruchowej, lub percepcyjno ruchowej. Te trzy badania na pewno, jednakże, nie mogą stanowić podstawy to tak daleko idących wniosków o pozytywnych skutkach stosowania kinezjologii edukacyjnej, jakie przedstawiają autorzy tej metody. Zastanawia ponadto brak bardziej współczesnych naukowych publikacji (a więc takich, które opisują badania prowadzone zgodnie z regułami naukowymi) nad skutecznością tej, jakże szeroko stosowanej metody. Wnioski 1/ założenia metody Dennisona nie są zgodne ze współczesną wiedzą dotyczącą funkcjonowania mózgu, 2/ większość tez dotyczących wyników rzekomych badań naukowych, na których opiera się metoda, jest fałszywa, 3/ opisy procesów i zasad funkcjonowania mózgu zawarte w publikacjach kinezjologii edukacyjnej nie mają sensu z punktu widzenia naukowego, 4/ Dr. Paul E. Dennison najprawdopodobniej nigdy nie prowadził badań naukowych nad wpływem proponowanych przez niego ćwiczeń na procesy zachodzące w mózgu oraz na wyniki uczenia się, 5/ niektóre proponowane przez niego ćwiczenia ruchowe mogą przynosić pozytywne skutki, zwłaszcza w zakresie poprawy funkcji ruchowych i wzrokowo-motorycznych Uwagi końcowe Oczywiście można się zastanawiać jak mogło dojść do tego, że w Polsce metoda Dennisona uzyskała tak dużą popularność. Niestety w Polsce cierpimy na brak dobrych metod do diagnozy i terapii wielu różnych zaburzeń i dysfunkcji, takich jak ADHD, dysleksja czy różne zaburzenia zachowania. Z drugiej strony, istnieje zrozumiały nacisk ze strony rodziców oraz środowisk zajmujących się terapią tych zaburzeń na wprowadzanie nowych technik, mających przynieść poprawę stanu dzieci cierpiących na te zaburzenia. To oczywiście stwarza bardzo podatny grunt do rozwijania się metod, które z nauką nie mają nic wspólnego, a dzięki dobremu marketingowi oraz stosowaniu pseudo-naukowego języka znajdują chętnych do ich opanowywania i stosowania. Takie przykłady pokazują jak ważne jest, by państwo przykładało znacznie większą wagę do promowania opartego o badania naukowe procesu opracowywania i wdrażania dobrych metod diagnostycznych i terapeutycznych. Ma to bowiem kluczowe znaczenie społeczne. Wszystkie działania zmierzające do opracowania tych metod powinny być prowadzone we współpracy z naukowcami zajmującymi się badaniami nad funkcjonowaniem mózgu, by uniknąć wprowadzania do obiegu społecznego procedur o żenująco niskich podstawach naukowych. Opracowała prof. dr hab. Anna Grabowska na zlecenie Komitetu Neurobiologii Polskiej Akademii Nauk. Bibliografia: 1. P. E. Dennison, Dennison. Integracja Mózgu. Międzynarodowy Instytut NeuroKinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa, 2004 2. Dennison, G. E. Dennison. Kinezjologia Edukacyjna dla Dzieci. Międzynarodowy Instytut NeuroKinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa, 2003 3. Dennison, G. E. Dennison. Gimnastyka Mózgu. Międzynarodowy Instytut NeuroKinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa, 2005 Wszystkie cytowania umieszczone w ekspertyzie pochodzą z publikacji. magura moderatorzakręcony tata Cysia Pomógł: 1 razWiek: 48 Dołączył: 06 Lip 2007Posty: 4076Skąd: Gliwice Wysłany: 2008-03-12, 18:30 Bardzo interesująca opinia choć w dobrym tonie jest również podać źródło. [PDF] Jeszcze dalej idzie tekst zamieszczony w Naszym Dzienniku, nr 128 ( "Naukowa pedagogika czy magiczne uzdrowicielstwo? Orientalne i okultystyczne inspiracje kursów dla nauczycieli." Johanko, zanim będziesz dalej pisać proponuję zacząć tutaj. _________ Liski_5 to Lusi, Michał (vel magura) i nasze Liski-urwiski: Paweł (14), Marcinek z zD ( oraz Zosia (8). Johana milczek Dołączył: 12 Mar 2008Posty: 6 Wysłany: 2008-03-12, 22:45 Przepraszam, że ja tak na opak. A tekst miałam w formacie .doc już dawno ściągnięty i trudno mi było podać konkretne źródło. Za brak informacji przepraszam. A myślę, że warto rozpatrzyć każdą metodę pod różnym kątem i zapoznać zarówno z argumentami za jaki i przeciwko. Pozdrawiam magura moderatorzakręcony tata Cysia Pomógł: 1 razWiek: 48 Dołączył: 06 Lip 2007Posty: 4076Skąd: Gliwice Wysłany: 2008-03-13, 00:27 Owszem Johanko, tym bardziej, że tych pochlebnych Dennison zebrał już chyba wystarczająco sporo i legenda urosła bo kwestie kognitywne rzadko kiedy uzyskują konstruktywną krytykę poza kręgami osób "wtajemniczonych". Samo zrozumienie zasad wymaga jednak wiedzy eksperckiej, a co dopiero krytyczne spojrzenie. _________________ Liski_5 to Lusi, Michał (vel magura) i nasze Liski-urwiski: Paweł (14), Marcinek z zD ( oraz Zosia (8). szałwia trajkotek Pomogła: 2 razyWiek: 44 Dołączyła: 24 Paź 2009Posty: 1515Skąd: Gniezno Wysłany: 2012-04-17, 16:51 Koleżanka pedagog zaproponowała mi udział w szkoleniu i skusiłam się Tak więc przed mną pracowity weekend Mam nadzieję, że warto ! Widzę , że nieźle odświeżyłam wątek ... _________Sylwia - mama Wiktora ( i Igorka z zD ( groszek junior admin Pomogła: 13 razyWiek: 59 Dołączyła: 11 Gru 2006Posty: 14048Skąd: Warszawa Wysłany: 2012-04-17, 21:11 Życzę powodzenia! Ja kiedyś tez kupiłam sobie książeczkę o tym, ale potem usłyszałam ,opinie neurologów i sobie odpuściłam ... _Dzieci ponadPółwiecznego groszka Marysia 35 Maciek i Kasia po 33 Marcin 30 Małgosia 28 Mateusz 24, Maksymilian 17lat ( szałwia trajkotek Pomogła: 2 razyWiek: 44 Dołączyła: 24 Paź 2009Posty: 1515Skąd: Gniezno Wysłany: 2012-04-22, 18:25 No i po szkoleniu Zaświadczenie nr 501 mam... Z wrażeń na gorąco - to wierzę, że ćwiczenia faktycznie mają wpływ na poprawę koncentracji. A w najbliższym czasie planuję poeksperymentować troszkę na moim 6-latku... _Sylwia - mama Wiktora ( i Igorka z zD ( kabatka adminZałożyciel forum i Stowarzyszenia "Zakątek 21" Pomogła: 1 razWiek: 45 Dołączyła: 28 Wrz 2006Posty: 14639Skąd: Warszawa Wysłany: 2012-09-28, 17:26 szałwio i jak - przydało się szkolenie? Wykorzystujesz je? _Monika, mama anielskiego Kubuli z zD (ur. - zm. , Ninki (ur. r.) i Lilki (ur. r.) szałwia trajkotek Pomogła: 2 razyWiek: 44 Dołączyła: 24 Paź 2009Posty: 1515Skąd: Gniezno Wysłany: 2012-09-29, 16:39 Trochę wykorzystuję, ale raczej ze starszym synkiem Leniwe ósemki świetne są do ćwiczenia liter. Ale podkłady muzyczne do zabaw podobają się także Igorowi! _________Sylwia - mama Wiktora ( i Igorka z zD ( Wyświetl posty z ostatnich: Zakątek 21 Strona Główna » Zakątkowe mądrości » Zakątek medyczny » Metody rehabilitacji » Gimnastyka mózgu wg Dennisona Nie możesz pisać nowych tematówNie możesz odpowiadać w tematachNie możesz zmieniać swoich postówNie możesz usuwać swoich postówNie możesz głosować w ankietachNie możesz załączać plików na tym forumNie możesz ściągać załączników na tym forum Dodaj temat do UlubionychWersja do druku Skocz do: Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB GroupTheme xand created by spleen modified by warna fixing Program do sklepu Pobudź pracę mózgu swojego dziecka Paul Dennison pedagog i twórca kinezjologii edukacyjnej zauważył bardzo trafnie, iż „ruch jest drzwiami do uczenia się”. Ten wybitny amerykański badacz miał dysleksję i samodzielnie opracował zestaw ćwiczeń, które przetestował na sobie. Ich celem jest wspomaganie pamięci, wydolności mózgu, koordynacji motoryki ciała, a zwłaszcza współpracy dłoni ze zmysłem wzroku. Dzisiaj ćwiczenia te są stosowane z powodzeniem w terapii i twórczej pracy z dziećmi pod nazwą „metoda Dennisona”, „kinezjologia edukacyjna” bądź „gimnastyka mózgu”. Istotą omawianej metody są serie ćwiczeń ruchowych, które działają pobudzająco na mózg i system nerwowy. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zaproponowane przez Dennisona ćwiczenia wykonywały dzieci w domu, pod okiem i kierunkiem rodziców. Zachęcamy Państwa gorąco do tego. Metoda Dennisona oparta jest na trzech prostych założeniach: 1. Nauka jest naturalną, przyjemną sferą działalności kontynuowaną przez całe życie. 2. W naszym ciele ukryte są blokady, które utrudniają nam naukę, uniemożliwiają także łagodne przejście przez stresy. 3. Wszyscy, w pewnej mierze, mamy trudności w uczeniu się, lecz do tej pory nie czyniliśmy żadnych starań, aby je usunąć (te blokady mogą trwać przez całe życie, jeśli nie podejmiemy się zmiany tego stanu rzeczy). Właściwie rozpoznane blokady mogą zostać usunięte, pod warunkiem prawidłowo prowadzonego treningu. Efektami regularnego stosowania ćwiczeń (przez około 4 - 5 tygodni) jest poprawa koncentracji na wykonywanym zadaniu, poprawa koordynacji wzrokowo - ruchowej, poprawa oddychania, poprawa umiejętności wysławiania się, czytania i rozumienia, liczenia, poprawa zapamiętywania cyfr, słuchania, formowanie myśli, pisania, pomoc w przezwyciężaniu trudności związanych z dysleksją, dysgrafią i dysortografią, lepsze literowanie, poprawa umiejętności ortograficznych, twórcze pisanie, zwiększanie zdolności manualnych, uaktywnianie lewej półkuli mózgu, odpowiedzialnej za umiejętności, synchronizacja współpracy obu półkul mózgowych, ustąpienie zmęczenia, efekt odprężający i relaksujący, łagodzenie stresów. W metodzie Dennisona zaleca się częste picie wody – zwłaszcza podczas intensywnej aktywności umysłowej. Woda jest czynnikiem energetyzującym i jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania układu limbicznego. Woda aktywizując mózg - poprawia umiejętności szkolne. Codziennie należy pić tyle szklanek wody ile pokazuje wzór: Waga ciała / 11 Zgodnie z zaleceniami kinezjologii edukacyjnej, właściwą pracę z dzieckiem należy rozpocząć po przygotowaniu wstępnym, obejmującym nawiązanie pozytywnej relacji osobistej, stopniowe wypicie (łyczkami) szklanki czystej wody oraz wykonaniu 3 wstępnych ćwiczeń (opisanych poniżej). Zawarte w programie „Gimnastyki Mózgu” ćwiczenia ruchowe można układać w sposób dowolny, uwzględniając deficyty ruchowe i rozwojowe dziecka. Przykłady ćwiczeń wprowadzających. 1. Stymulacja „punktów na myślenie” Jedną ręką masujemy przez 20 - 30 sekund dwa punkty znajdujące się w okolicach pod obojczykami z obu stron mostka. Drugą rękę trzymamy na pępku i wodzimy oczami, układ powtarzamy zmieniając ręce. Ćwiczenie to pobudza przepływ energii elektromagnetycznej ciała i podnosi jej poziom. Regularne stosowanie wpływa na wyeliminowanie przekręcania liter, przestawiania sylab oraz zlewania się spółgłosek. Dzięki niemu zachowana jest równowaga między prawą i lewą stroną ciała. Ćwiczenie prowadzi do wzrostu ogólnego odprężenia. 2. Ruchy naprzemienne Ćwiczenia te powinny być stosowane w ciągu dnia możliwie jak najczęściej i w urozmaicony sposób. Ruchy te powinny być wykonywane bardzo powoli, angażując zmysł równowagi, precyzję ruchów, pracę płatów czołowych mózgu i układu przedsionkowego. Ruchem takim jest dotyk prawym łokciem lewego kolana i następnie lewym łokciem prawego kolana. Ruchy naprzemienne koordynują lewą i prawą stronę ciała. Doprowadzają do pełnego funkcjonowania umysłu i ciała. Istnieje oczywiście wiele wariantów ruchów naprzemiennych. Oto przykłady ich ćwiczeń: krzyżowanie wyprostowanych ramion przed klatką piersiową tak, aby na zmianę wyżej była ręka lewa potem prawa. dotykanie lewą dłonią prawego łokcia i odwrotnie. dotykanie lewą dłonią prawego ucha i odwrotnie. dotykanie lewą dłonią prawego kolana i odwrotnie itp. Ruchy naprzemienne - poprawiają pisanie, słuchanie, czytanie i rozumienie, koordynację ruchową lewej i prawej strony ciała, wzmacniają oddech, zwiększają energię. 3. Pozycja wyciszająca tzw. pozycja Dennisona Ćwiczenie składa się z 2 części, które można wykonać w 3 pozycjach: na stojąco, na siedząco lub na leżąco. W I części krzyżujemy nogi, ręce wyciągamy do przodu, dłonie odwracamy na zewnątrz, a kciuki kierujemy do dołu. Układamy jedną rękę przed drugą tak, by dłonie dotykały się wewnętrznymi stronami (kciuki nadal skierowane są w dół) i krzyżujemy palce dłoni. Zginamy ręce w łokciach i opieramy je krzyżując na piersiach i zamykając oczy. Językiem dotykamy podniebienia twardego. Oddychamy swobodnie i głęboko przez 1 minutę. Podczas wdechu język przyciska się do podniebienia, a w czasie wydechu swobodnie opada. W II części ćwiczenia, nogi ustawione są w lekkim rozkroku, oparte o podłoże, a złączone dłonie końcami palców dotykają się na wysokości pasa. Oczy, język i oddech jak w części I. Pozycja Dennisona – zwiększa emocjonalną stabilność, koncentrację uwagi, poprawia słyszenie, mowę i pisanie prac kontrolnych. Przykłady ćwiczeń na przekraczanie linii środka. 1. Ruchy naprzemienne (Przykłady podane wyżej) 2. Leniwe ósemki dla oczu Stojąc, wyciągnij przed siebie lewą rękę, zaciśnij pięść a kciuk skieruj do góry, rysuj kciukiem w powietrzu po kształcie położonej ósemki (znak nieskończoności) wodząc oczami za ręką - głowa nieruchoma. Ruch zaczynaj zawsze w lewo do góry. Powtórz to samo prawą ręką, a potem obydwoma rękoma jednocześnie. Leniwe ósemki – poprawiają koordynację wzroku, obwodowe widzenie, aktywizują mózg do przekraczania środkowej wizualnej linii, integrację półkul mózgowych, mechanizm czytania (ruch oczu z lewej do prawej), rozpoznawanie znaków przy pisaniu oraz czytanie ze zrozumieniem. 3. Słoń Wyciągnij lewą rękę przed siebie, grzbietem dłoni do góry, głowę połóż na ramieniu wyciągniętej ręki, nogi w małym rozkroku, lekko ugięte w kolanach. Rysuj ręką w powietrzu obszerne leniwe ósemki (ucho przyklejone do ramienia). Całe ciało wyprostowane. Następnie wykonaj to samo ćwiczenie prawą ręką. Pamiętaj o kierunku pisania w lewo i do góry. „Słoń” – prowadzi do lepszej stymulacji mowy wewnętrznej, usprawnia twórcze myślenie, słuchanie własnego głosu, rozwój pamięci długoterminowej, poprawia zintegrowane widzenie, słyszenie i ruch oraz mowę, pismo i zapamiętywanie. 4. Rowerek Leżąc, podnieś ręce i głowę do góry, obejmij głowę dłońmi i podtrzymuj ją. Prawym łokciem dotykaj lewego kolana, potem lewym łokciem prawego kolana itd. Oddychaj rytmicznie. Rowerek – poprawia integrację lewej i prawej strony ciała, pismo i zasady pisowni, usprawnia czytanie, umiejętność słuchania, zwiększa sprawność matematyczną. Przykłady ćwiczeń rozciągających. piętą Stań prosto, odstaw jedną nogę do tyłu stawiając ją na palcach. Na wydechu zegnij w kolanie nogę stojącą z przodu, a piętę tylnej nogi staraj się postawić na podłodze. Na wdechu podnoś się, prostując przednią nogę i podnosząc piętę tylnej nogi. Tylna noga powinna być wyprostowana. Zmień nogi. Pompowanie piętą - integracja tylnych i przednich części mózgu, rozwój wyraźnej mowy i językowych umiejętności, słuchanie ze zrozumieniem, czytanie ze zrozumieniem, zdolności twórczego pisania, zdolności do zakańczania rozpoczętego procesu. 2. Aktywna ręka Jedna ręka w górze, drugą ją chwyta. Podniesiona ręka stawia opór ręce trzymającej. Na wydechu przemieszcza się w czterech kierunkach: w stronę głowy, do przodu, do tyłu, od ucha. Powtórz ćwiczenie zmieniając ręce. Aktywna ręka - rozwój wyraźnej mowy i językowych zdolności, rozluźnianie przepony, koordynacja „ręka - oko”, kaligrafia, zasady pisowni, twórcze pisanie. 3. Luźne skłony - sięganie po piłkę Stojąc, lub siedząc skrzyżuj nogi w kostkach, zrób luźny skłon tułowia do przodu wyciągając ręce przed siebie (oddaj się działaniu przyciągania ziemskiego). Ćwiczenie powtarzamy kierując ręce na przemian w kierunku lewej i prawej nogi. Te specyficzne ruchy i ćwiczenia, które przedstawiliśmy w naszej publikacji uaktywniają sieci nerwowe w całym mózgu, w obu półkulach jednocześnie. Pomagają budować podstawy potrzebne do zapewnienia sukcesu w uczeniu się w ciągu całego życia. Gimnastyka mózgu jest efektywna dla każdego - zarówno dla dziecka, jak i osoby dorosłej. Poprawia wyniki we wszystkich poznawczych przedsięwzięciach: twórczości, komunikowaniu pomysłów i myśli, w większej wydajności pracy. Gimnastyka mózgu przyczynia się również do poprawy ogólnego stanu zdrowia, ponieważ stosowane ćwiczenia uwalniają dodatkowo od stresu i pomagają go opanować. Gimnastyka mózgu jest prosta i możemy ją wykonywać zawsze i wszędzie, gdzie tylko potrzebna nam będzie praca myślowa. W artykule zaprezentowana została tylko wybrana grupa ćwiczeń z „Gimnastyki Mózgu”. Mamy nadzieję, że zainteresowaliśmy tym tematem. Zachęcamy, do zapoznania się z szerszą literaturą dotyczącą Kinezjologii Edukacyjnej. Propozycje takiej literatury znajdują się w bibliografii. Jadwiga Rajtar-Żaczek Lidia Barszczowska Bibliografia: Bocianowska Cz. „Ruch – a uczenie się” na podstawie gimnastyki mózgu dr Paula Dennisona, Dennison P., Dennison G. E., „Kinezjologia Edukacyjna dla dzieci. Podstawowy podręcznik Kinezjologii Edukacyjnej dla rodziców i nauczycieli dzieci w każdym wieku” Międzynarodowy Instytut Neurokinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa 2003, Kościelniak A., Dzionek E., Gmosińska M., Szwajkajzer M. „: Kinezjologia edukacyjna” wyd. II Oficyna Wydawnicza „Impuls” Kraków 2007, Sadowska L. Wieczorek G., Gruna – Ożarowska A., „Gimnastyka Mózgu według Paula i Gail Dennisonów dla dzieci z trudnościami w uczeniu się”, www. J. „Radosna kinezjologia” wyd. I „Kined” Warszawa 2005, Przewiń do zawartości KADRA MAŁE GACNOLekarzelekarz Alicja Starczak Lekarz specjalista rehabilitacji medycznej Fizjoterapeuci:mgr Radosław Bielaszewski kinesilogy taping, PNF podstawowy, PNF w leczeniu bólów krzyża, PNF rozwijający, moduł I medycyny ortopedycznej wg dr James’a Cyriax’a, obsługa rezonansu stochastycznego, szkolenie z zastosowania kombinezonu Thera Suit, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. mgr Agnieszka Kiełpińska PNF podstawowy, PNF rozwijający, NDT Bobath, kinesiotaping, kurs masażu II°, diagnoza RTG,KT, MRI, analiza radiologiczna w ortopedii i traumatologii narządu ruchu, stymulacja rozwoju dziecka z wykorzystaniem metody Weroniki Sherborne, terapia ręki, wielowymiarowa terapia stóp, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, szkolenie obsługi LOKOMATU, obsługa REZONANSU STOCHASTYCZNEGO, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. Prawidłowa motoryczna ontogeneza w pierwszym roku życia dziecka, ocena neurorozwojowa – praca z pacjentem. mgr Agnieszka Jasionek współczesne metody diagnostyki i leczenia dysfunkcji tkanek miękkich, obsługa rezonansu stochastycznego, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, analiza chodu w MPD, szkolenie obsługi Lokomatu, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów, kurs z integracji sensorycznej I stopnia Kurs NDT BOBATH Terapia Neurorozwojowa – kurs podstawowy mgr Martyna Kuchmistrz Badanie i terapia dorosłych z chorobami neurologicznymi – koncepcja Bobath – kurs podstawowy Kurs podstawowy PNF szkolenie obsługi LOKOMAT kurs integracji sensorycznej 1 stopień Kurs NDT BOBATH Terapia Neurorozwojowa – kurs podstawowy Terapia małego dziecka z obciążonym wywiadem neurologicznym kurs Pinoterapia mgr Michał Urbański Badanie i terapia dorosłych z chorobami neurologicznymi – koncepcja Bobath – kurs podstawowy kurs plastrowanie kinezjologiczne kurs Anatomy Trains Structure and Function kurs Neurorozwojowa diagnostyka i rehabilitacja dzieci kurs terapii MEDEK kurs BEBALANCED Funktional Training kurs podstawowy PNF kurs urazy rdzenia kręgowego – postępowanie terapeutyczne Certyfikowany użytkownik LOKOMAT Certyfikowany terapeuta EKSO kurs integracji sensorycznej 1 stopień Badanie i dokumentacja medyczna w fizjoterapii – szkolenie Kurs NDT BOBATH Terapia Neurorozwojowa – kurs podstawowy Terapia małego dziecka z obciążonym wywiadem neurologicznym kurs Pinoterapia kurs podstawowy Halliwick mgr Paweł Kiełpiński PNF podstawowy, PNF rozwijający, metoda Vojty dla dorosłych, kinesiotaping, kurs masażu II°, diagnoza RTG,KT, MRI, analiza radiologiczna w ortopedii i traumatologii narządu ruchu, wielowymiarowa terapia stóp, terapia ręki, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, szkolenie obsługi LOKOMATU, obsługa REZONANSU STOCHASTYCZNEGO, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów, kurs z zakresu podstaw rolowania, oraz certyfikat – PODSTAWY STYMULACJI BAZALNEJ Z OSOBAMI Z GŁĘBOKIM UPOŚLEDZENIEM UMYSŁOWYM Prawidłowa motoryczna ontogeneza w pierwszym roku życia dziecka, ocena neurorozwojowa – praca z pacjentem kurs pogłębiający Stymulacji Bazalnej wg koncepcji prof. A. Frohlicha Kończyna górna po udarze – diagnoza i terapia mgr Damian Lewandowski Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne, PNF podstawowy, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, szkolenie obsługi LOKOMATU, obsługa REZONANSU STOCHASTYCZNEGO, IBITA BOBATH dla dorosłych, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów kurs pogłębiający Stymulacji Bazalnej wg koncepcji prof. A. Frohlicha IBITA Bobath kurs rozwijający PNF – kurs rozwijający, Stymulacja Bazalna wg koncepcji prof. A. Frohlicha – kurs pogłębiający FDM intensywny Pinoterapia Ostry Dysk w modelu POSTURAL FULCRUM by Rafał Krasicki Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne Sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów Szkolenie obsługi EGZOSZKIELETU, LOKOMATU, REZONANSU STOCHASTYCZNEGO kurs podstawowy Halliwick mgr Marcin Pepliński kurs PNF, analiza chodu w MPD, skoliozy, zespoły bólowe kręgosłupa, certyfikowany użytkownik Lokomat, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, obsługa rezonansu stochastycznego, sala doświadczania świata, Postępowanie terapeutyczne z pacjentem po urazach rdzenia kręgowego. mgr Anita Gostomska kurs masażu relaksacyjnego, Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne, wczesna interwencja, nowoczesne zabiegi fizykalne w urazach sportowych certyfikowany użytkownik Lokomat, NDT Bobath, NDT Bobath Baby, obsługa rezonansu stochastycznego, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, język migowy podstawowy, analiza chodu w MPD, stymulacja bazalna koncepcji prof. Fröhlich’a do pracy z osobami z głębokim upośledzeniem umysłowym, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów Odruchowa lokomocja wg Vojty- znaczenie przepony w sterowaniu posturalnym Prawidłowa motoryczna ontogeneza w pierwszym roku życia dziecka, ocena neurorozwojowa – praca z pacjentem. mgr Michalina Wrzeszcz instruktor rekreacji ruchowej ze specjalnością hipoterapia, analiza chodu w MPD, PNF podstawowy, certyfikowany użytkownik Lokomat, sala doświadczania świata. mgr Paweł Jędrak PNF podstawowy, PNF w pediatrii, kurs masażu leczniczego, thera togs, obsługa rezonansu stochastycznego, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit zespoły bólowe kręgosłupa, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów anatomia palpacyjna narządu ruchu Fizjoterapia funkcjonalna chorych po ogniskowym uszkodzeniu mózgu Taśmy anatomiczne struktura i funkcja Zoga multidimensional movement szkolenie Koncepcja Mulligana mgr Justyna Bogdańska kurs PNF podstawowy studia podyplomowe – Fizjoterapia w pediatrii – w trakcie Technik masażysta PNF podstawowy Anatomy Trains in Structure & Function Ruch Rozwijający wg Weroniki Sherborne szkolenie zastosowania kombinezonu Theta Suit szkolenie z zastosowania ortezy SAEBO mgr Artur Rostankowski Badanie i terapia dorosłych z chorobami neurologicznymi – koncepcja Bobath – kurs podstawowy ukończone kursy PNF 1 i PNF 2 IBITA Bobath kurs rozwijający – kończyna górna mgr Justyna Rak mgr fizjoterapii kurs – terapia funkcjonalna pacjentów po uszkodzeniu OUN kurs „ Terapia funkcjonalna pacjentów po uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego” kurs PNF podstawowy level 1 i 2 wg koncepcji M. Knott kurs „ Taping rehabilitacyjny” kurs „ Masaż tkanek głębokich i rozluźnianie mięśniowo- powięziowe z anatomią palpacyjną” szkolenie z obsługi rezonansu stochastycznego szkolenie z zastosowania kombinezonu Thera Suit szkolenie z obsługi urządzenia BTL-6000-TR- Therapy do terapii radiofalowej szkolenie z obsługi urządzenia SALUS- TALENT Stopa dziecka: diagnostyka i terapia Funkcjonalny trening sensomotoryczny Ukończenie obsługi Lokomatu mgr Łukasz Śmieszek kurs podstawowy PNF ( 1 i 2 stopień), PNF rozwijający, PNF w skoliozach, PNF w neurologii, masaż 2 stopnia Badanie i terapia dorosłych z chorobami neurologicznymi – koncepcja Bobath – kurs podstawowy PNF podstawowy ( PNF 1 i PNF 2 ) PNF rozwijający ( PNF 3 ) PNF w neurologii ( PNF 4) PNF w skoliozach Medycyna ortopedyczna wg. Cyriax’a moduły: A, B, C Masaż leczniczy – II stopnia Kinesiology Taping Szkolenie Therasuit Method mgr Karolina Pik podstawowe założenia, zasady i metodyka wieloprofilowego usprawniania dzieci z wczesnym uszkodzeniem mózgu w systemie nauczania kierowanego, stymulacja systemu taktylnego i jej wpływ na rozwój psychoruchowy dziecka, kinezjologia edukacyjna „Brain Gym”® metody dr Paula Dennisona i Gail Dennison, terapia ręki, integracja sensoryczna I stopnia, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, obsluga REZONANSU STOCHASTYCZNEGO, diagnostyka wad postawy z elementami gimnastyki korekcyjnej, kurs sensoplastyki, masaż gorącymi kamieniami, podyplomowe: terapia zajęciowa, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. Prawidłowa motoryczna ontogeneza w pierwszym roku życia dziecka, ocena neurorozwojowa – praca z pacjentem Kurs NDT BOBATH Terapia Neurorozwojowa – kurs podstawowy lic. Mirosława Napiontek Szkolenie z obsługi Lokomatu, Szkolenie z obsługi rezonansu stochastycznego, Szkolenie z instalacji i obsługi urządzenia Lite Gate, Szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, Instruktor Nordig Walking, Szkolenie pt: „ Sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów”, Szkolenie pt” Analiza chodu w mózgowym porażeniu dziecięcym”, Szkolenie z aktywnej jazdy na wózku inwalidzkim, Warsztaty pt: „ Zaopatrzenie ortopedyczne stosowane u dzieci z zaburzeniami funkcjonowania układu nerwowego”, Kurs: Wybrane elementy integracji sensorycznej, Kurs masażu sensorycznego Szkolenie Medek lic. Anna Czerwińska PNF podstawowy szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit obsługa rezonansu stochastycznego Techniki wspierające emocjonalny rozwój dziecka od 3 roku życia Wybrane elementy Integracji Sensorycznej Masaż sensoryczny Stymulacja rozwoju dzieci z wykorzystaniem metody Weroniki Sherborne Szkolenie z zakresu zastosowania tlenoterapii w opiece przedszpitalnej kurs integracji sensorycznej 1 stopień lic. Anna Szamocka PNF podstawowy, analiza chodu w MPD, masaż lomi lomi, instruktor rekreacji ruchowej ze specjalnością HIPOTERAPIA, szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów, obsługa REZONANSU STOCHASTYCZNEGO Odruchowa lokomocja wg Vojty- znaczenie przepony w sterowaniu posturalnym Prawidłowa motoryczna ontogeneza w pierwszym roku życia dziecka, ocena neurorozwojowa – praca z pacjentem. kurs integracji sensorycznej 1 stopień mgr Anna TajlUKOŃCZONE KURSY I SZKOLENIA: PNF podstawowy, Cyriax moduł A, Masaż gorącymi kamieniami, Warsztaty drenażu limfatycznego, Kinezjotaping, Odruchy pierwotne, wygaszanie odruchów przetrwałych, Udział w Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej pt: Zdrowie i jego funkcjonowanie we wszystkich sferach życia, Obsługa Sali Doświadczeń Świata oraz aparatury fizykoterapeutycznej, Obsługa rezonansu stochastycznego, Szkolenie zastosowania kombinezonu Thera Suit, Medycyna manualna wg dr Składowskiego – PINOPRESURA. ukończyła kurs chiropraktyki szkolenie z systemu C-Eye w ocenie stanu pacjenta, neurorehabilitacji i komunikacji kurs terapii MEDEK mgr Miłosz Kankowski Badanie i terapia dorosłych z chorobami neurologicznymi – koncepcja Bobath – kurs podstawowy mgr Katarzyna Trawczyńska kurs kinesio taping kurs masaż tkanek głębokich kurs skoliozy -diagnostyka i postępowanie fizjoterapeutyczne szkolenie stopa dziecka – diagnostyka i terapia kurs podstawy terapii manualnej powięź – zintegrowane techniki mięśniowo-powięziowe kurs manipulacje krótkodźwigniowe HVLA szkolenie zintegrowane techniki pracy z blizną szkolenie narzędziowa terapia tkanek miękkich kurs anatomia palpacyjna z rozluźnieniem struktur mięśniowo-powięziowych kurs profilaktyka i reedukacja mięsni dnia miednicy wg koncepcji corefit system kurs terapia manualna w ginekologii i położnictwie kurs podstawowy Halliwick Specjaliścimgr Magdalena Lewandowska licencjat z rehabilitacji rekreacji, magister oligofrenopedagog, przygotowanie pedagogiczne, kurs instruktora rekreacji ruchowej, szkolenie biofeedback I stopnia, refleksologia stóp, terapia behawioralna I, II, III°, terapeuta Integracji Sensorycznej I°, podyplomowe studia z psychopedagogiki i pomocy rodzinie -masaż gorącymi kamieniami, terapia czaszkowo-krzyżowa I, II, trening kompetencji umiejętności społecznych, rehabilitacja dzieci i niemowląt w oparciu o terapię sensomotoryczną, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. mgr Joanna Durejko oligofrenopedagog EEG biofeedback, terapia ręki I i II stopnia, diagnoza i terapia funkcji wzrokowych, neurobiologiczne podstawy integracji sensorycznej, Ruch rozwijający Weroniki Sherborn, integracja sensoryczna I stopnia, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów, szkolenie z systemu C-Eye w ocenie stanu pacjenta, neurorehabilitacji i komunikacji studia psychologiczno-pedagogiczne studia podyplomowe : terapia zajęciowa drugi stopień SI QEEG a EEG Biofeedback. udział w licznych konferencjach mgr Elżbieta Ogłuszko pedagog studium pomocy psychologicznej dla pracowników socjalnych i pedagogów, wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, rewalidacja ruchowa i emocjonalna, komputer w pracy nauczyciela, prowadzenie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych z dziećmi i młodzieżą upośledzonymi w stopniu głębokim, szkolenie teoretyczne i praktyczne w zakresie kinezjologii edukacyjnej „Gimnastyka mózgu wg P. Dennisona I i IT stopień, program rozwoju komunikacji MAKATON, Knill M. Knill Ch. Programy aktywności. Świadomość ciała, kontakt i komunikacja, dotyk i komunikacja, Ruch rozwijający Weroniki Sherbone, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. mgr Wioletta Głomska pedagogika – specjalność opiekuńczo-wychowawczą podyplomowe logopedia, terapia logopedyczna, podyplomowe neurologopedia, kurs kwalifikacyjny oligofrenopedagogika, terapia logopedyczna dzieci z MPD, kompleksowa terapia jąkania, terapia logopedyczna dzieci z rozszczepem podniebienia, Knill M. Knill Ch. Programy aktywności. Świadomość ciała. kontakt i komunikacja, dotyk i komunikacja, program rozwoju komunikacji Makaton, praca z uczniem nadpobudliwym i z trudnościami w uczeniu się, kurs wstępny z pedagogiki zabawy, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. mgr Magdalena Wojtowiczlogopeda, neurologopeda Kursy: Manualna Terapia Dysfagii Elastyczny Terapeutyczny Taping w logopedii Terapia pozycji oralnej mgr Joanna Karnowska pedagog pedagogika specjalna- rewalidacja szkolenia: metody pracy z dzieckiem z autyzmem w przedszkolu i szkole podstawowej, Makaton, prowadzenie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych z dziećmi i młodzieżą upośledzonymi w stopniu głębokim, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. Tomasz Jasiński kynoterapeuta, stymulacja bazalna koncepcji prof Fröhlich’a do pracy z osobami z głębokim upośledzeniem umysłowym I° i II°, sala doświadczania świata jako sposób na stymulację rozwoju zmysłów. Marcin Myśliński instruktor rekreacji ruchowej ze specjalnością hipoterapia mgr Beata Górnowicz - Wytrążek pedagog pedagog specjalny oligofrenopedagog terapeuta zajęciowy socjoterapeuta terapeuta ręki i stopy I i II stopnia kurs „Plastyka sensoryczna jako nowoczesna metoda pracy z dzieckiem” certyfikowany terapeuta I stopnia z Audio-Psycho-Fonologii upoważniający do diagnozowania i prowadzenia treningu uwagi słuchowej metodą prof. Alfreda Tomatisa – Członek Stowarzyszenia Terapeutów Metody prof. Alfreda Tomatisa „Mamy Głos” mgr Izabela Jankowska Neurologopeda Terapia behawioralna (1, 2 i 3 stopień) Tyflopedagogika Oligofrenopedagogika Studium Pomocy Psychologicznej Terapia bazalna (1 i 2 stopień) Trening Umiejętności Społecznych (TUS) Szkolenia doskonalące/ certyfikaty: AAC w praktyce Elektrostymulacja w logopedii Kinezjotaping w logopedii Monachijska funkcjonalna diagnostyka rozwojowa Zastosowanie metody integracji sensorycznej w pracy logopedy Diagnoza i terapia ręki (1 i 2 stopień) Terapia sensomotoryczna i korekta dysfunkcji ustno- twarzowych Terapia Taktylna wg metody dr S. Masgutowej Integracja odruchów ustno- twarzowych wg S. Masgutowej Makaton (trzy poziomy) Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka Stymulacja mechanizmów lewopółkulowych (Metoda Krakowska) Terapia neurobiologiczna (Metoda Krakowska) Diagnoza różnicowa dzieci z zaburzeniami rozwoju językowego Psychopedagogika traumy Miofunkcjonalna terapia wg A. Kittel Kadra Kierownicza Do góry Skip to content

gimnastyka mózgu wg dr paula dennisona